Chełmiec jest świetnym punktem widokowym na Sudety, a byłby lepszy, gdyby udostępniono wreszcie turystom wieżę widokową. Chełmiec (851 m) jest drugim co do wysokości szczytem Gór Wałbrzyskich, i z pewnością jest szczytem najbardziej charakterystycznym. Ponad Kotlinę Wałbrzyską, między Wałbrzychem, Szczawnem a Boguszowem, wyrasta 400-metrową porfirową kopułą. Porfirowy masyw swój kształt zawdzięcza wulkanicznej przeszłości. Gorąca magma wdarła się w utwory karbońskie i wyniosła je ku górze, dlatego na stokach Chełmca spotyka się m.in. osadowe zlepieńce. Dyletanci, postrzegający go z innych sudeckich pasm, mylą czasami Chełmiec ze Ślężą, a to głównie za sprawą stacji przekaźnikowej na szczycie i pewnego podobieństwa zewnętrznego. Być może także krajobrazowa analogia stoi za posądzaniem Chełmca o rolę prasłowiańskiej góry kultowej. Niedaleki Chełmiec uważaliśmy, dzieci, za świętą górę, sądząc, że na niej świat się kończy i że z jej wierzchołka wstępuje się do nieba. Ta osobliwa góra działa na mą wyobraźnię bez ustanku - tak pisał laureat literackiej Nagrody Nobla z 1912 r., Gerhard Hauptmann Wierzchołek jest świetnym punktem widokowym na Sudety, chociaż byłby lepszy, gdyby udostępniono wreszcie turystom wieżę widokową w kształcie zamku z 1888 r. (są takie plany). Romantycy bardzo cenią nocny widok Wałbrzycha rozlanego u podnóża. Pamiętać należy jednak, że na Chełmcu nie ma gdzie spać. Ciekawostką jest, że tak mocno kojarzony z Wałbrzychem Chełmiec (widać go z każdej niemalże części miasta) administracyjnie należy do Szczawna Zdroju. www.onet.pl