Po raz pierwszy Staniszów wymieniony jest w dokumentach biskupstwa wrocławskiego z roku 1305. Wiadomo, że w tym czasie właścicielem Staniszowa był Heinrich Runge, który gospodarzył tu do roku 1367, kiedy majątek zakupiła rodzina von Stange. Niewiele wiadomo na temat położonego w dolnej części wsi zespołu dworskiego, składającego sie z domu mieszkalnego, wokół, którego na planie czworoboku zgrupowane zostały zabudowania folwarczne.
Z zachowanych dokumentów wiadomo, że na początku roku 1620 Średni i Dolny Staniszów zakupił Heirich von Reibnitz. Siedemnaście lat później właścicielem majątku jest kolejny przedstawiciel tej rodziny, Georg a po jego śmierci posiadłość przeszła w drodze dziedziczenia na jego syna Georga Heinricha, który w roku 1707 sprzedał tę część Staniszowa Bernardowi Benito Mohrenthalowi.
Powstanie kompleksu dworskiego łączone jest przez badaczy z księciem Heinrichem von Reus, właścicielem majątku i pałacu w Górnym Staniszowie. Zabudowania dworskie zostały wzniesione z polecenia księcia w roku 1786 i przebudowane czterdzieści cztery lata później to jest w roku 1830.
W posiadaniu rodziny von Reussów majątek w Staniszowie Dolnym pozostawał do początków XX wieku. Około roku 1900 dzierżawcą dworu i zabudowań folwarcznych był Urlich Woide z Berlina. Późniejszymi właścicielami posiadłości do czasów drugiej wojny światowej byli Otto von Zabelite i Emil Metting. O ile wiadomo, w tym czasie w dworze nie prowadzono żadnych istotnych prac budowlanych.
Dwór w Staniszowie zbudowany został na planie prostokąta. Zwartą dwukondygnacyjną bryłę przykrywa czterospadowy dach z lukarnami. Fasadę pałacu zdobi wysunięty jednokondygnacyjny kolumnowy portyk. Wejście od strony dziedzińca zwieńczone jest kartuszem herbowym z korona książęcą, i późnobarokowymi zdobieniami.
Starsi mieszkańcy Staniszowa wspominają, że w pierwszych latach po zakończeniu drugiej wojny światowej w dworze mieszkał profesor jednej z wrocławskich uczelni, prowadzący tutaj badania genetyczne zwierząt hodowlanych i roślin uprawnych. Począwszy od lat pięćdziesiątych XX-tego wieku w zabudowaniach folwarcznych działało kółko rolnicze, a niezamieszkiwany dwór popadał w coraz bardziej widoczną ruinę. Obecnie zabytek jest własnością prywatną.
