Euroregion Nysa (Neisse-Nisa) obejmuje trzy obszary przygraniczne na styku granic Polski, Czech i Niemiec. Obecnie leży również na granicy między Unią Europejską i kandydującymi do niej krajami Europy Środkowo-Wschodniej. Obszar Euroregionu, po ostatnich zmianach związanych z reformą administracyjną w Polsce, obejmuje 10,6 tys. km2, z tego część polska zajmuje 4 tys.km2 (37,7%), niemiecka 3,1 tys. km2, a czeska 3,5 tys. km2.

Działania w Euroregionie koncentruja się przede wszystkim na opracowaniu wspólnych planów zagospodarowania przestrzennego i ochrony środowiska.

Plany rozwojowe poszczególnych części Euroregionu Nysa uwzględniają już główne cele współpracy i nie kolidują z planami rozwoju przestrzennego przygotowywanymi przez stronę polską, niemiecką i czeską.

Dzięki skoordynowanym działaniom powstają materiały potrzebne do opracowywania projektów, które mogą liczyć na dofinansowanie z unijnych funduszy pomocowych.

Wspólne ustalanie planów zagospodarowania przestrzennego nie byłyby możliwe bez dokładnej znajomości danych potrzebnych do oceny sytuacji i prób prognozowania. W tym celu, urzędy statystyczne Euroregionu podjęły współpracę. Jej najbardziej znaczącym wynikiem jest wydawanie "Rocznika Euroregionu Neisse - Nisa - Nysa" w czterech wersjach językowych: polskim, niemieckim, czeskim i angielskim.

Ochrona przyrody jest kolejnym celem współpracy ponadgranicznej w Euroregionie. Do 1990 roku jego teren był jednym z najbardziej zanieczyszczonych obszarów w Europie, nazywany "czarnym trójkątem", a powodem był przemysł związany z wydobyciem i przetwarzaniem węgla brunatnego. Wspólne działania doprowadziły do stopniowej poprawy sytuacji. Rozpoczęto modernizacje elektrowni węglowych i zastępowanie ich bardziej ekologicznymi (np. wiatrowymi na terenie niemieckiej części euroregionu). W 1997 roku opracowano koncepcję rozwoju energetyki w Euroregionie, która zakłada dalsze proekologiczne działania i kontrolowanie na bieżąco jakości środowiska.

W 1997 roku, dzięki wsparciu z międzynarodowych funduszy, w całym Euroregionie uruchomiono monitoring stanu atmosfery, dzięki któremu można szybko reagować na niekorzystne zjawiska.

Również jakość wód na terenie Euroregionu nie należała na początku lat 90-tych do zadawalających. Zwłaszcza główna rzeka euroregionu: Nysa Łużycka była bardzo zanieczyszczona. Przy wsparciu funduszy europejskich w 1994 roku wybudowano oczyszczalnię ścieków wraz z systemem kanalizacyjnym dla miast Liberec i Jablonec n. Nisou. Powołano specjalną grupę roboczą o nazwie "Czysta Nysa", która koordynuje działania euroregionu w dziedzinie ochrony wód.

Dzięki transgranicznej współpracy udało się - po roku 1990 - połączyć wspólną siecią kanalizacyjną kilka miast na granicy czesko-niemieckiej, co pozwoliło na znaczne oszczędności (budowa oddzielnych oczyszczalni byłaby znacznie droższa).

Dzięki tym inwestycjom i prawie 50 mln euro z funduszy europejskich, uzyskano poprawę czystości rzeki Nysy Łużyckiej o 75 proc. w porównaniu z pierwotnymi pomiarami. Powołano także specjalną grupę roboczą pod nazwą "Lasy", która chroni i odbudowuje zasoby leśne na terenie Euroregionu, zniszczone w wyniku dużego zanieczyszczenia środowiska. W wyniku działań tej grupy, opracowano raport o stanie lasów, a przy współpracy funduszy europejskich udało się m. in. stworzyć Bank Genów Leśnych w Kostrzycy i przystąpić do zalesiania terenów poprzemysłowych i nieużytków. Również wspieranie projektów, zwłaszcza w dziedzinie kultury i sportu, przyczyniło się do intensyfikacji kontaktów między mieszkańcami trzech państw.

Aktualności