Początek lat 70. Zachodnioniemiecka rodzina z dwójką dzieci leci do Finlandii na urlop. Ernst, ojciec, jest biologiem i prowadzi badania dla NATO. Jak dowiadujemy się z czasem - jest również agentem, który zdradza nie tylko swój kraj, ale przede wszystkim swoją rodzinę. Podróż okazuje się być ucieczką do "lepszych" - bo antyfaszystowkich - Niemiec, na rzecz których pracuje, czyli do NRD. Wakacyjna sielanka stopniowo staje się koszmarem. Zmieniające się realia polityczne i dylematy ludzi żyjących pomiędzy dwoma systemami widzimy często oczyma dwójki dzieciaków: słodkich i bezwzględnych, niewinnych i wyrachowanych.
Krytycy nazwali tekst Katera "postdramatyczną podróżą pomiędzy operą mydlaną, mitem i melodramatem". Jest on również opowieścią o upadku rodziny, historią dojrzewania i grą wspomnień. A w realizacji Krzysztofa Minkowskiego - przypomina thriller szpiegowski albo komedię sensacyjno-kryminalną.
Obraz naszej części Europy w formie familijnych puzzli. Większa część akcji rozgrywa się w sylwestrową noc 1969 w Helsinkach. Pomiędzy: skoki czasowe, migawki, sceniczne polaroidy. Marzec 1975, grudzień 1981, jesień 1992. Jakbyśmy oglądali stare zdjęcia, porozrzucane w rodzinnym albumie.
Jak wszystkie dramaty Katera, ten również napisany jest poetycko, fragmentarycznie; zwięzłym, zrytmizowanym językiem. Zaskakujące luki i złamania w tekście otwierają przestrzeń dla wielu pytań. Zabawa proponowana widzowi polega m.in. na samodzielnym wypełnianiu wszystkich tych niedookreślonych miejsc. Bawimy się również konwencjami scenicznymi, soczystym, absurdalnym humorem, cytatami muzycznymi, wizualnymi, aktorską ekwilibrystyką.
