Wejście jest bardzo szerokie, ma jakieś trzy metry, a biorąc pod uwagę krzywiznę łuku i to, że jest do połowy zasypane gruzem, u podstawy musiało mieć jak nic ze cztery. Kolejna ciekawostka. Po co tak szerokie wrota po tak ciasnym podejściu? Furda jednak liczby - znalazłem wejście do wieży! Myśl ta pochłania mnie całkowicie, czeka mnie jednak rozczarowanie: wąski korytarzyk wśród gruzu i, nie wiedzieć skąd się biorących, korzeni drzew kończy się ślepo, podparty jednym krzywym stemplem i kilkoma deskami. Na dodatek każdy mój krok powoduje osypywanie się pyłu i drobnych kamieni. Kolejny raz czuję, że powinienem zdać się na głos instynktu. Do dziś nie wiem, czy mnie ołgał, jednak gdy zrobiłem krok w tył, przede mną spadły, z dziwnie cichym odgłosem, dwa spore kamienie obluzowane zapewne ze zrujnowanego sklepienia oddzielającego poziomy wieży. Cholera, blisko byłem dostania po łbie! Witam wczesnowiosenne, zimne niebo z ulgą, zapalam papierosa. Zapalniczka, nie wiedzieć czemu, trzęsie się w ręku niczym spory elektromagnes. Nachodzi mnie nagle refleksja - "Czegoś ty się tu spodziewał? Zamek został przecież zniszczony w czasach, o których Sapkowski pisze w "Narrenturmie". Zresztą całkiem ciekawa to historia, choć znana mi już z innych źródeł…" - Winicjusz Kasprzyk http://esensja.pl/magazyn/2005/06/iso/10_04.html