Przy ulicy Na Śnieżkę znajdują się wszystkie schroniska górskie w Karpaczu. Pierwsza jest Samotnia, następnie Strzecha Akademicka, Dom Śląski i w końcu obserwatorium meteorologiczne na Śnieżce.

O ile w dolnej części ulicy jej mieszkańcom żyje się w miarę normalnie, to mieszkanie powyżej wejścia do parku narodowego wymaga niezwykłego charakteru i wytrwałości. Według mieszkańców są tu tylko dwie pory roku. Zima trwa siedem miesięcy, potem przychodzi lato. Wiatr potrafi wiać przez wiele dni z prędkością huraganu.

Nie pozostaje to bez wpływu na psychikę. Mieszkający i pracujący tu ludzie nieraz bez powodu robią się drażliwi. Niektórzy nie wytrzymują nawet kilku dni. Zdarzało się, że z pracy w obserwatorium na Śnieżce nowi pracownicy rezygnowali już po pierwszym dyżurze. Wysoko w górach brakuje rozrywek. Jest tylko ciężka praca i sen. Pracownicy wymieniają się co dwa tygodnie. W podobnym systemie pracują meteorolodzy na Śnieżce. Dzierżawcy schronisk mieszkają tu na stałe.

Zapasy do schronisk trzeba zacząć przywozić już w czerwcu. Gdy ulicę zasypie śnieg, nikt już nie wwiezie np. ponad 100 ton opału do Strzechy Akademickiej. Do transportu służy schronisku cała flotylla pojazdów. Jest stara terenowa ciężarówka z lat 60. Dzierżawca ma też śnieżny czeski łazik o nazwie Lawina, który zimą wwozi bagaże turystów.

Niektórzy z nich są zaskoczeni, że do schroniska nie mogą dojechać samochodami. Wjazd na ulicę Na Śnieżkę mają bowiem jedynie pojazdy z przepustkami. Nie dociera tu poczta. Trzeba po nią schodzić do urzędu pocztowego w mieście. Nie zawsze tak było. Przed laty pracował tu słynny listonosz, który przez 37 lat wnosił na szczyt Śnieżki przesyłki i odbierał pocztę ze schronisk.

Ktoś nawet obliczył, że wchodząc codziennie na najwyższy szczyt Karkonoszy, przeszedł odległość równą prawie trzykrotnemu obwodowi Ziemi.

Zaproście nas do siebie. Czekamy na mejle: alina.gierak@gazeta.wroc.pl

Oni tu mieszkają:

• Mirosław Godyń. Mieszkam przy ulicy Na Śnieżkę od urodzenia. Przez wiele lat mieszkałem na dole ulicy pod numerem 1. Obecnie jestem dzierżawcą schroniska Strzecha Akademicka i mam numer 18. By na stałe pracować w górach, trzeba mieć silny charakter i bardzo to lubić, bo tu nie da się zarobić wielkich pieniędzy, a praca jest ciężka. Tu wszyscy robią wszystko. Barman nie jest tylko barmanem. Gdy trzeba odśnieżyć dojście, to odśnieża. Jak nie można dojechać, to wnosi setki kilogramów zaopatrzenia na plecach.
• Piotr Krzaczkowski. Jestem kierownikiem obserwatorium meteorologicznego na Śnieżce. Pracuję i mieszkam na szczycie od 1991 roku. Zwykle mój dyżur trwa 8-10 dni. Po nim mam od dwóch do trzech tygodni wolnego. Do obserwatorium dojeżdżam wyciągiem, gdy warunki na to pozwalają. Gdy wyciąg jest nieczynny, maszeruję około godziny, ale zdarzało się, że w trudnych warunkach pokonywałem ten odcinek przez kilka godzin. Mimo trudów, uwielbiam swoją pracę i nie zamieniłbym jej na żadną inną. Podobnie jak moi współpracownicy. Góry wciągają.

Blaski i cienie

• Wyjątkowe miejsce z piękną przyrodą.
• Tuż obok znajdują się stoki narciarskie i szlaki turystyczne.
• Blisko do czeskich schronisk i stacji narciarskich.
• Cisza i spokój, oderwanie od cywilizacji.
• Możliwość spotykania ciekawych ludzi wędrujących po górach.
• Trudy życia wysoko w górach.
• Monotonna pogoda, która negatywnie wpływa na psychikę.
• Częste braki energii elektrycznej.
• Zimą zasypana droga uniemożliwia dojazd.
• Policja odmawia przyjazdu do agresywnych czy pijanych turystów.